Ég fyllist oft talsverðri sektarkennd þegar ég sest niður og stilli sjónvarpið á stöð 2. Fæstir í stórfjölskyldunni eru áskrifendur enda gallharðir Íslendingar sem hafna amerískum áhrifum og menningarleysinu sem þeir tengja óhikað við stöðina. Enda ástæðulaust að eyða peningum í annan eins óþarfa þegar íslenskt gæðaefni er í boði, blandað hágæða dönskum krimmum, breskum heimildaþáttum með Attenborró í fararbroddi og evrópsku fræðsluefni sem ekkert á skylt við öfgana í norðurálfu Ameríku. Ekki dregur úr sektarkenndinni þegar ég gríp fjarstýringu sem er þeim kostum gædd að geta stjórnað öllum tækjastaflanum sem við mér blasir á fína svarta háglans skápnum sem við hjónin keyptum til að hýsa öll herlegheitin, og stóri sjónvarpsskjárinn sem búið er að festa tryggilega á vegginn yfir skápnum eykur enn á sektarkennd mína yfir að láta endalaust undan kaupum á veraldlegum hlutum sem að mati skynsamra manna á ekkert skylt við lífshamingju eða lífsfyllingu. Stóri bróðir minn minnti mig oft á það hér á árum áður hversu vitlaust það væri að hafa stöð 2, þó hann gleymdi því alveg þegar enski boltinn var sýndur í beinni. Mig grunar þó að hann sé orðinn áskrifandi, enda starfandi í pólitík og því nauðsynlegt að hafa aðgang að sem flestum miðlum samtímans svo maður verði ekki sakaður um heimóttahátt eða þekkingarleysi. Það er líka miklu betri ástæða en ég hef! Eitt kvöldið eftir langan vinnudag, þvottastúss, eldamennsku og uppvask þá hendi ég mér í sófann í stofunni, læt fara vel um mig, teygi mig í fínu fjarstýringuna og ég laumast til að ýta á hnappinn fyrir stöð 2, þó ég viti að þar sé ekkert sem aukið getur þroska minn eða varpað skýrara ljósi á heimsmálin. Oprah! Af öllu þarf hún að vera á þessum tíma. Þó ég sé ekki mjög menningarlega sinnuð gangvart sjónvarpsefni almennt þá fer Oprah verulega í taugarnar á mér, hvernig er annað hægt? Manneskja sem telur það hámark hamingjunnar fyrir fátæka blökkumenn norður Ameríku að fá að fara í einkaþotu Johns Travolta og heimsækja hann á búgarðinn sinn sem nær yfir ámóta svæði og öll Skútustaðaafrétt. Líklega rétt þetta hjá Didda bróður, þetta er tóm tjara allt saman. Læt mig þó hafa það og dett inn í umræðu um nýjasta æðið í heiminum, the Secret! Fylgist spennt með, enda hvorki lesið bókina né séð myndina. Því lengra sem líður á þáttinn því kunnuglegra verður umræðuefnið, þar til upp fyrir mér rennur ljós. Djöfuls hálfvitar! Hefur þetta lið aldrei lesið Pollýönnu eða hvað? Í minni ætt lásu allir Pollýönnu og um hennar óendanlega jákvæða hugarfar. Ja, kannski ekki allir í ættinni, held að hvorki faðir minn né elsta systir hafi lesið Pollýönnu.. En hvað um það, þetta hefur verið mitt lífsmottó í áratugi, alveg sama hvaða hörmungar hafa dunið á, þá bara bretta upp ermarnar og hugsa jákvætt og allt verður æðislegt á ný.Kannski ekki alveg allt en mjög margt. Til dæmis þegar við Elli vorum nærri sett í gjaldþrotaskipti þó við skulduðum ekki neitt og viðurkennt væri að um mistök væri að ræða hjá hinu opinbera! Hugsið ykkur bara hvað við gátum nú verið glöð yfir því að við vorum alls ekki gjaldþrota, þó svo þetta hefði óendanlega mikil óþægindi í för með sér, næstum óendanlega leiðinlegt og óþægilegt.Núna eigum við hús og bíla og fullt fullt af dóti sem ættum örugglega ekki nema af því við hugsuðum eins og Pollýanna, eða í anda þeirra Secret manna. Að vísu unnum við líka eins og brjáluð, en hver gerir það ekki ? Já eða þegar ég lenti í slysinu, það hefði getað farið svo miklu verr... Alltaf hægt að finna sér eitthvað til að gleðjast yfir. Ég er að hugsa um að senda Opruh eintak af Pollyönnu og vita hvort hún er ekki til í að gera þátt um hana og benda henni á að þessi hugsun hafi alltaf verið mjög rík í minni fjölskyldu, það er, jákvæðni og bjartsýni á að allt fari á besta veg!
Ég hef verið afskaplega dugleg að fara í líkamsrækt síðustu mánuði. Ekki hefur það komið til af góðu heldur hefur bágborið heilsufar ráðið þar mestu um. Eftir margra mánaða puð er árangurinn að koma í ljós, hægt og sígandi farið að móta fyrir vöðvum á stöðum þar sem þeir hafa ekki sést frá því á síðustu öld. Sem sé, ræktin er það sem virkar og fyllist ég mikilli bjartsýni í hvert skipti sem ég þrauka í svita og skítafýlu innan um lóð og bolta að ógleymdum hópi þjáningasystkina minna sem flestum líður ámóta og mér, halda í vonina um að öðlast skrokk sem samræmist þeirri ímynd sem við innst inni höfum af sjálfum okkur.. enn ung og skiljum ekkert í hvað aðrir eldast illa. Fjölskyldumyndirnar eru því algerlega óþolandi því þar neyðumst við til að sjá okkur sjálf með augum annarra, öðruvísi en þegar við horfum í spegilinn á morgnana, þá höfum við afsakanir fyrir útlitinu, erum nývöknuð og hver vaknar ekki krumpaður og með koddafar um allt andlitið, eða á kvöldin þegar við komum þreytt heim eftir vinnu. Ekkert að marka svoleiðis. En sem sé, einn daginn stend ég á miðju salagólfi ræktarinnar, andspænis speglum sem þekja allan veggin frá lofti og niður í gólf. Ég stend þarna keik,dreg af alefli til mín 15 kílóa lóð og fyllist ánægju yfir því sem ég sé í speglinum í nokkurra metra fjarlægð. Ímynd hreystinnar! Vöðvarnirhnykklast við átakið og sjást greinilega langar leiðir. Þvílík dásemd og unaður. Ég sé framtíðina bjartari augum, eilíflega ungur skrokkur, skorinn, mótaður og slípaður af tækjum og tólum. Sjálfsöryggið hellist yfir mig og í gleði minni sleppi ég lóðunum og geng í átt að stóra góða speglinum sem sýnir mér þetta allt svart á hvítu. Þvílík mistök! Skrokkurinnsem svo sannarlega hefur tekið stórmiklum framförum er ekki í nokkru samræmi við toppstykkið sem við mér blasir í speglinum. Þar er allt sigið og lítið fer þar fyrir spenntum vöðvum, ávölum skorum eða heilbrygðu yfirbragði. Í örvæntingu minni lít ég í kringum mig í salnum, gái hvort nokkur hafi tekið eftir því að andlitið er ekki í takti við vöðvastæltan líkamann, bregð síðan hendinni að andlitinu og sný vanganum að speglinum og strekki hressilega á! Þvílíkur munur! Sjálfsöryggið hellist aftur yfir mig,andlitið nú í langtum betra samræmi við skrokkinn. Augnablik gleymi ég mér og sný mér eldsnöggt að speglinum en sé óðara eftir þeim mistökum. Jing og Jang,Jenkil og Hide, Hithcliff og Kathi ( þau síðastnemdu eiga nú ekki við hér, veit ekkert af hverju þau duttu hér inn nema þá sem tragisk áminning um óhamingju mannanna) ! Strekkta hliðin undirstrikaði skelfilegt ástand hinnar hliðarinnar enn frekar og þó ég í óðagoti þrykki nú báðum höndum um andlit og hár og strekki af alefli á andlitsvöðvunum með því að rífa svo fast í hársvörðinn að ég finn bresta í öllu draslinu, þá tekst mér ekki að losna við þessa óhugnanlegu sýn úr huga mér. Ég lít íofvæni í kringum mig í salnum, kannski leynast innan um 15 kílóa lóðin einhver pínulítil lóð sem hugsuð eru fyrir andlitsvöðvana. Lítil lóð sem hægt er að klemma við andlitið, til dæmis í augabrúnirnar eða kinnarnar og sveifla þeim upp og niður, eða jafnvel út á hlið. Það getur ekki verið að heil líkamsræktarstöð hafi ekkert sem styrkir og eflir andlitsvöðvana en hugsi fyrir öllum öðrum líkamspörtum! Ég reyni að róa hugann, hugsa eitthvað jákvætt, til dæmis um allar krumpuðu kerlingarnar sem hafa slegið í gegn í sjónvarpinu, án þess að hafa farið í strekkingu, já ég einbeiti mér númarkvisst að þessari hugsun. Helen Mirren!Hún hefur til dæmis ekki farið í strekkingu svo mér sé kunnugt um, þó mér sé ekki kunnugt um nokkur skapaðan hlut í hennar lífi, en hugsunin róar mig óneitanlega og ég sé mig í anda sem Helen Mirren, fræga leikkonu fulla af hrukkum! Dregur þó nokkuð úr ánægjunni þegar ég neyðist til að viðurkenna að ég er hvorki fræg leikkona né stefni í að geta vakið athygli fyrir óvenju sterkan karakter eða annað ámóta ánægjulegt, en þetta dugar samt í bili.Ef til vill er bara best að halda sig í miðjum salnum, ekki of nálægt speglinum, bara þannig að allt virki fínt í fjarska. Kannski sjá allir hinir bara það sama og ég sé þegar ég hef vit á að halda mig í hæfilegri fjarlægð frá speglinum, manneskju sem virkar fjarska flott, ég hugga mig að minnsta kosti við það til að byrja með.