Aðalvalmynd

Gagnasafn

Auglýsing

Hamingjusamir AkureyringarArnfríður Arnardóttir

Akureyringar eru mjög hamingjusamir heima fyrir og almennt mjög ánægðir með vinnufélagana. Ég er til dæmis mjög ánægð með mína yfirmenn og samstarfsfólk, og á mínum vinnustað er samband vinnufélaganna mjög gott. Við ræðum allt milli himins og jarðar, oft mikið hlegið og margir góðir gestir líta þar reglulega við í kaffi. Aldrei dytti mér í hug að skeyta skapi mínu á þessu fólki og láta það bitna á þeim þó símreikningurinn sé ekki í takt við notkunina, eða þó kattarfjandinn skíti á lóðina mína, svo dæmi séu tekin. Ekki léti ég það heldur bitna á fjölskyldunni því ég er hamingjusöm innan um mitt og mína. Því nota ég , eins og aðrir hamingjusamir Akureyringar, umferðina og verslanir bæjarins til að svala þörf minni fyrir gremju og ergelsi sem stundum setur mark sitt á hversdaginn. Þegar heldri kona á stórum svörtum ragnerover svínaði fyrir mig á ljósum og  sendi mér svo bara fingurinn (þegar ég reyndi að gera henni grein fyrir, með viðeigandi látbragði, að svona gerðum við ekki), þá vissi ég að hún var hamingjusamlega gift og á greinilega afar góða vinnufélaga. Þegar ég leit síðan betur í kringum mig sá ég að næstum allir aðrir í umferðinni bjuggu við samskonar munað. Þegar ég loks komst heil á húfi í búðina þá stóð ég mig að því að reyna, án árangurs, að troðast framúr pólverjum með útúr fullar kerrur af matvælum, já fyrir tugi þúsunda.  Hugsið ykkur bara tímann sem þetta tók! Ég hugsaði þeim þegjandi þörfina fyrir að tefja fyrir að ég fengi skjóta afgreiðslu og dró eðlilega  í efa sögur af  lágum launum þeirra. Keyrði frekar harkalega á færibandið og uppskar eitrað augnaráð annarra færibandagesta sem gáfu mér þó ekkert eftir í ákeyrslum,  bæði á mig og færibandið. Náði að losa verulega um gremju og ergelsi sem hrjáði mig þessi mánaðamót  eins og önnur þegar snjóar inn um póstlúguna, og gladdist yfir þeirri vitneskju að Akureyringar væru svona ánægðir með vinnufélagana og sína nánustu.

Athugasemdir

1
Áslaug skrifar:
Það er greinilegt að ég er ekki hamingjusöm, því ég er afslöppuð í búðunum og ekki síst á bílnum. Held að ég láti frekast skapvonskuna koma fram í tauti yfir heimsku fólki í fréttum, t.d. ameríkönum, eða myndum þar sem atburðarásin er alls ekki rökrétt. (að mínu mati) Skilaðu góðri kveðju til Ella þíns með bestu afmælisóskum. Er eitthvað sein í þessu! Vona að þetta gangi með íbúðarkaupin. Heyri í ykkur fljótlega út af Moselferðinni.
Saknaðarkveðjur Áslaug
04. mars 2008 klukkan 21:21
2
Brynja skrifar:
Ahhahaa Affí það er gott að fá raunveruleikann í andlitið stundum, sérstaklega þegar maður er með heimþrá. Hér hinsvegar er ákaflega þægilegt einmitt að fá útrás fyrir gremju í búðum, kílómetralangar raðir og beiðni um að snúa strikamerkingum rétt að afgreiðslumanninum og ekki nóg með það heldur merkingar á færibandinu um æskilega fjarlægð milli vara, algjör bilun. knús til ykkar á ljúfu Akureyri
05. mars 2008 klukkan 07:31
3
Malla frænka skrifar:
Hér í Bónus er maður einnig beðin um að snúa strikamerkingum að maskínunni ;) Sem ég geri samviskusamlega :) Að vísu á ég það til að lauma fáeinum velvöldum orðum til samborgara minna, en "bara" ef mér er mjög misboðið....
05. mars 2008 klukkan 22:46
4
Hér er farið að hríða í dag eftir að hafa verið yndislegt í gær það er nóg fyrir mig til að fá útrás fyrir gremju mína hehe sjáumst um helgina kæra systir og til lukku með afmæli Ella um daginn.
06. mars 2008 klukkan 08:32
5
Arnhildur skrifar:
þú orðar hlutina alltaf svo vel
11. mars 2008 klukkan 09:06
6
Þorgerður skrifar:
Nú er bara að smella nýju bloggi inn fyrst síðan er komin í lag!
18. mars 2008 klukkan 22:09
7
Aldís D skrifar:
Já mamma mín, ég svara seint en ég svara þó, og fyrir þig og þá sem sjá þá vil ég tjá mig um það að ef að ég væri að vinna í nettó og þú myndir koma og versla hjá mér myndi ég væntanlega horfa á þig með glotti og segja þér að endurraða öllum vörunum á færibandinu. Þannig að það kemur mér í raun á óvart að afgreiðslufólkið taki ekki út gremju sína á þér fyrir framan afganginn af yfirstressaða fólkinu í röðinni, því að sama hvað þú ert að kaupa, hvort að það er hálf karfa, full karfa eða engin karfa, þá nærðu alltaf einhvernvegin að troða öllum vörunum í eina leiðinlega hrúgu á færibandinu. Og ég segi þetta með allri þeirri ást sem ég get hérna...

Sem fyrrverandi starfsmaður hjá hinu horbjóðslega fyrirtæki Samkaupum, þá myndi ég nú ekki hafa neitt á móti því að fólk myndi raða vörunum með vissu millibili og strikamerkum í rétta átt, þótt að það sé kannski aðeins of mikið. En mér finnst ekki mikið að biðja um að raða vel á færibandið, sem að ég geri alltaf þegar að ég fer í búð.
Ef ég er með 3 fernur af mjólk, þá set ég þær fremst á færibandið, allar saman því að þær fara fyrst í pokann og þannig þar hún bara að skanna 1 mjólk, sparar smá tíma, og sparar pláss á borðinu því að þá þarftu ekki að standa hinumegin við borðið og bíða heillengi eftir mjólkinni sem á nú fyrst að fara í pokann á meðan að núðlupakkar, súkkulaðistykki og sveppabox koma á fleygiferð í þína átt.

Þetta kalla ég að vera framsýnn og góður kúnni!
30. mars 2008 klukkan 12:32
8
affí skrifar:
Vel uppalin dóttir ekki satt? Spurning hvar hún fær útrás fyrir sína gremju he he
30. mars 2008 klukkan 23:24
9
Þorgerður skrifar:
Greinilega búin að útpæla þetta með færibandið, hef þetta í huga þegar ég fer að versla Aldís mín!
31. mars 2008 klukkan 13:36
10
Malla frænka skrifar:
ég raða alltaf vel á færibandið og sný strikamerkingunum rétt, rosa góð ;)
31. mars 2008 klukkan 18:03
11
Guðbjörg skrifar:
Þú ert óborganleg Aldís mín, en veistu ég stend mig líka að því að "raða" vel á færibandið í búðum eins og þú og set t.d. alltaf mjólk og stórar vörur fremst til að raða rétt í pokann ;-) (get átt það til að taka uppúr posanum ef aðrir raða í hann) svo ég skil þig vel og örugglega er hún vel upp alinn Affí, en hvað hún fær útrás fyrir gremju veit ég ekki, er nokkur tíman gremja í henni? svo langt síðan ég hef haft stálpaða unglinga á heimilinu.
01. apríl 2008 klukkan 21:55
12
Hafdís Eygló skrifar:
þetta eru bara ansi fjörlegar umræður!
04. maí 2008 klukkan 10:51
13
Þorgerður skrifar:
Hvernig er þetta með hann Ella, ætlar hann ekki að laga þetta fyrir okkur öll??
13. maí 2008 klukkan 19:37
14
Kristín E. skrifar:
Ég bíð spennt... kannski reyni ég bara að renna til þín um helgina og laga bloggsíðuna :þ
22. maí 2008 klukkan 23:21
15
Hafdís Eygló skrifar:
Bara ekkert að gerast!
25. maí 2008 klukkan 22:20
16
Aldís skrifar:
Skemmtilegar útrásar og innkaupaspekúleringar hér í gangi og um að gera að miðla því áfram sem vesæll Íslendingur lærir í Þjóðverjalandinu góða.... Nefnilega; þú raðar alls ekkert innkaupavörunum þínum í poka á kassanum heldur hrúgar þeim með leyfturhraða aftur ofan í innkaupavagninn, borgar brúsann og ert horfin út úr búðinni áður en nokkur hefur haft tækifæri til að nöldra yfir þér, opnar skottið á bílnum þínum og brýtur í sundur handhægu plastkörfuna þína og hefur heimsins besta tíma til að dunda þér við að raða vörunum þínum eftir öllum kúnstarinnar reglum og dutlúngum... Og með þessu ertu búin að spara bæði manneskjunni á kassanum og hinum kúnnunum í biðröðinni heilmikinn tíma og svo ertu líka umhverfisvæn því þú notar sömu plastkörfuna aftur og aftur í staðinn fyrir að kaupa nýjan og nýjan poka.... Já þeir eru ekki allir þar sem þeir eru séðir þessir Þjóðverjar og ekki furða þó ákveðið orðspor fari af þeim... En svo spyr maður sig; hvar fá þeir útrás fyrir sína geðvonsku....

Aldís Björnsdóttir/Skúti á ferðalagi um bloggheiminn....
27. október 2008 klukkan 10:37

Skrifa athugasemd