affiarnar.bloggar.is
kettirArnfríður Arnardóttir
Hverjum datt í hug að kalla ketti húsdýr? Orðið húsdýr felur í sér mynd af dýri í húsi, dýri sem heldur meira og minna til innan dyra hjá mannfólkinu og fullkomnar fjölskyldumyndina, sérstaklega vinsæl hjá vísitölufjölskyldunni sem telur hjón með 2,4 börn, ef mig minnir rétt. Húsdýrið væri þá þetta 0,4 ( eða hvað það nú er nákvæmlega) og þar með er fjölskyldustærðin fullkomnuð. Þeir sem ætla fá sér ketti til að fylla upp í vísitöluna ættu snarlega að hætta við því kettir eru ekki húsdýr. Þeir eru garðdýr! og halda til í garðinum mínum. Ég hef lagt á mig ómælda vinnu til að reyna að koma þessum skepnum í skilning um að þeir séu húsdýr en engin ráð dugað enn. Kettirnir í mínum garði eru auk þess villidýr sem leggja sig fram við að skíta á sem flestum stöðum, í blómabeðin, í allar dældir sem fyrirfinnast á lóðinni, á fína sólpallinn minn og í morgun var extra stór hrúga á stéttinni beint fyrir framan útidyrnar. Fæ stundum á tilfinninguna að þeir geri þetta eingöngu af bölvun sinni, en hver sem ástæðan er þá er skollið á formlegt stríð milli mín og kattanna sem halda að þeir séu garðdýr en ekki húsdýr. Í síðustu viku var ég sigurvegari í bardaga við svarta feita köttinn sem hefur verið að naga fallegu sírenuna mína í tætlur. Þegar ég kom niður í þvottahús einn morguninn þá svaf hann í miðri þvottahrúgunni á vaskaborðinu, og það á hreina þvottinum. Blóðþrýstingurinn æddi upp úr öllu valdi, ég kastaði mér á gluggann og skellti honum aftur, sá hárin rísa á kvikindinu sem hvæsti og hentist upp um alla veggi meðan ég teygði mig eftir úrvalstegund af blettahreinsi, rosa góður og nær öllum blettum, og úðaði hressilega á óvininn. Allt ætlaði um koll að keyra svo ég sá mér ekki annað fært en hleypa kvikindinu út og ekki hefur hann látið sjá sig eftir þetta, enda orðin hvítbröndóttur. Í morgun sá ég gulbröndótta villidýrið sem læðist um garðinn og skellir sér á fuglana þegar þeir eiga síst von á. Hvers konar skepnur eru þetta eiginlega? Sitja um önnur dýr til þess eins að hræða þau og hvelja.Án þess að hika teygði ég mig eftir nýju leðurstígvélunum, sem ég lét eftir mér að kaupa eftir mjög miklar vangaveltur og pælingar, grýtti öðru þeirra óhikað á óvininn og náði glimrandi skoti í þetta skiptið. Vælið sem heyrðist götuna á enda gladdi mitt litla hjarta óendanlega mikið og hugsunin um að hafa náð að stöðva enn eitt villidýrið í að ráðast á sér minni dýr réttlætti fullkomlega alla þá áverka sem hugsanlega væru greinanlegir á kattarkvölinn, já jafnvel þó stórsæi á stígvélinu eftir meðferðina. Óþolandi árátta að ráðast svona á önnur dýr, algerlega ólíðandi! Annars er bara allt gott að frétta.Athugasemdir
2
Þórdís Arnardóttir skrifar:
Ja hérna systir mín bara með ofbeldi hehe.. Er nú sjálf dauðfegin að eiga ekki ketti lengur og eiga nokkuð lítið rispað hús miðað við það sem var orðið á Hrísateignum. Gluggar allir útklóraðir og nýju stólarnir mínir hnugg hnugg sem sést vel á og ég grét yfir. Enda voru þeir látnir fara skömmu eftir það!"
18. febrúar 2008 klukkan 10:29
3
friðrik dagur skrifar:
Við skulum ekki gleyma því að kettirnir eru bara hluti af vandanum, því mjög stór þáttur ábyrgðarinnar liggur hjá eigendum þeirra. Það er því fyllilega ástæða til að sprauta blettahreinsi og ediki á suma þeirra, jafnvel henda hinu stígvélinu. Svo er alltaf hægt að nota örbylgjutrixið á kettina, það virkar víst varanlega.
Annað sem ég vildi benda á. Mér finnst alltaf svo mikið sjálfstæðismannaeðli í köttum. Þeir eru alltaf að passa að allt sé fágað og fínt - svona út í frá, og yfirborðið sé slétt og fellt. Og þeir eru bestu vinir þínir meðan þú horfir á þá. En um leið og þú snýrð baki við þeim þá er eytt og ógnað, klórað og skitið, eyðilagt og vaðið yfir og það ert þú sem situr uppi með tjónið og þarft að borga fyrir það. Ekta xD-eðli sem alltof margir sjá ekki í gegnum. Þannig er það nú bara.
Annað sem ég vildi benda á. Mér finnst alltaf svo mikið sjálfstæðismannaeðli í köttum. Þeir eru alltaf að passa að allt sé fágað og fínt - svona út í frá, og yfirborðið sé slétt og fellt. Og þeir eru bestu vinir þínir meðan þú horfir á þá. En um leið og þú snýrð baki við þeim þá er eytt og ógnað, klórað og skitið, eyðilagt og vaðið yfir og það ert þú sem situr uppi með tjónið og þarft að borga fyrir það. Ekta xD-eðli sem alltof margir sjá ekki í gegnum. Þannig er það nú bara.
18. febrúar 2008 klukkan 14:52
4
Malla frænka skrifar:
Kettir hafa ekki ennþá þorða að kúka í sandkassann hjá mér, skildu þeir vita að Hallgerður Langbrók býr hér???
18. febrúar 2008 klukkan 17:51
5
Þorgerður skrifar:
Hahaha... þoli ekki ketti! Er reyndar með hund hér við hliðina sem skítur út um allt, hefur að mestu látið okkar svæði í friði en slapp yfir um daginn. Ég er farin að moka þessu (eða sparka ef frost er úti...) yfir á þeirra eign aftur!
Malla þeir þora að sjálfsögðu ekki að skíta í þinn kassa!
Gaman af þessum "bloggum" þínum - mikið síflissis sem fylgir þeim hér við mína tölvu...
Malla þeir þora að sjálfsögðu ekki að skíta í þinn kassa!
Gaman af þessum "bloggum" þínum - mikið síflissis sem fylgir þeim hér við mína tölvu...
18. febrúar 2008 klukkan 19:17
6
Áslaug skrifar:
Það er ekki spurning að kettir eru sjálfstæðir, og ekki fyrir að láta segja sér til. Þetta eru stoltar verur. Mér finnst eitthvað tignarlegt við þessi dýr, og fallegir eru þeir. Annað mál er að fólkið, sem á þá, kennir þeim ekki góða siði. Ég get því orðið brjáluð þegar bölvaðir kettirnir hans Enno við hliðina eru komnir upp í garðstólinn mínn. Búnir að skíta í beðin, sem ég berst hetjulega við að halda hreinum. Komnir undir bílinn til að geta stokkið fram þegar sést í bráð. Og það versta er að hundarnir þola ekki kettina, og þar sem þjóðverjr eru enn verri í uppeldi á hundum en köttum, hlaupa þessi illfygli laus, og elta kettina. Ósjaldan endar það inni í garði hjá mér þar sem við erum ekki með hlið. En það versta við kettina eru grenjurnar í þeim. Það er mjög vinsælt að sitja í trénu utan við svefnherbergisgluggann minn, og væla.
En við megum ekki gleyma því að kettir hafa góð áhrif á börnin, og ósjaldan hafa börn grátið harm sinn utan í köttinn sinn.
Kannski ég hefði átt að eiga kött--þá hefði ég lært að losna við tilfinningarnar. Það væri það!
Bestu kveðjur í bæinn. Áslaug systir í útlöndum.
En við megum ekki gleyma því að kettir hafa góð áhrif á börnin, og ósjaldan hafa börn grátið harm sinn utan í köttinn sinn.
Kannski ég hefði átt að eiga kött--þá hefði ég lært að losna við tilfinningarnar. Það væri það!
Bestu kveðjur í bæinn. Áslaug systir í útlöndum.
20. febrúar 2008 klukkan 07:28
7
The Artist skrifar:
Ég hata ketti..................................hata þá
04. mars 2008 klukkan 15:34
En til að losna við ketti þá mæli ég með ediki, eða bara ediksýru. Ég var alltaf að fá kattahland við útidyrnar mínar hér í Húsalindinni þangað til ég hellti ediksýru yfir hlandið og þá sáust þeir ekki í langan tíma!!!
Prófaðu það :o)
Bið að heilsa Ella, Aldísi og Valdemar :o)