Aðalvalmynd

Gagnasafn

Auglýsing

VeðriðArnfríður Arnardóttir

Guði sé lof fyrir örar veðrabreytingar á okkar einstaka landi. Þegar ekkert er við að vera og tilbreytingaleysi hversdagsins kallar varla fram nokkur viðbrögð hjá manni, hvort heldur líkamleg eða andleg, þá er fátt sem hressir mann meira en að æsa sig yfir fjandans veðrinu sem aldrei er eins og það á að vera.  Ég er veðurfréttafíkill, missi ekki af einum einasta veðurfréttatíma og grýti í ofvæni öllu frá mér um leið og ég heyri í Sigga stormi. Jafnvel karlkonan hjá ríkisstöðinni okkar góðu megnar ekki að draga úr þessum áhuga mínum þó fréttaflutningur hennar sé meira í ætt við íslenskan leikara  að flytja grútleiðinlega rullu upp úr kvikmyndahandriti eftir Hrafn Gunnlaugsson, við það komin að drepast úr hungri og hor og tómum djöfuls leiðindum. Ég stekk milli veðurfrétta stöðvanna, stöð2 fyrst kl hálf 8, ríkið nokkrum mínútum seinna, aftur stöð2 plús ef eitthvað skildi hafa breyst, og svo tíufréttirnar, ekki má missa af þeim. Illskiljanleg árátta, sérstaklega í ljósi þess að ég er alsendis óháð verðinu, ferðast ekki neitt sem teljandi er, og hef því afskaplega lítið með þessar upplýsingar að gera.  Já veðrið! Fyrir nokkrum dögum var bakgarðurinn eitt ævintýraland því drifhvítur jólasnjórinn dreifðist fullkomlega yfir allt sem þar er að finna.  Útilýsingin hans Ella míns kórónaði rómantíska myndina sem við okkur blasti út um eldhúsgluggann. En það stóð stutt. Rok og rigning eyðilagði allt og nú stend ég við gluggann, bölvandi veðrinu og horfi á grútskítugan snjóinn og klakabarinn sólpallinn. Já öll rómantíkin fokin út í veður og vind eins og við er að búast í þessu veðrarassgati. Litlu fuglarnir hálf eymdarlegir, krafsandi í klakann eftir æti. Dauðfinn til með þeim og dríf mig út með myglað brauð sem er að fara með mitt næma lyktarskin. Skammast mín alltaf jafn mikið fyrir að þekkja ekki smáfuglategundirnar almennilega í sundur, alinn upp í Mývatnssveit og allt það. Afsaka mig með því að þeir hreyfi sig svo hratt, erfitt að greina þá í  smáatriðum, þetta eru jú smáfuglar ekki satt? Fer að velta fyrir mér hvort þeim sé ekki kalt, norpandi á gegnfrosnum greinunum og skil satt að segja ekkert í því hvers vegna þeir hafa fyrir að koma hingað yfirleitt. Gætu haft það svo miklu betra til dæmis á Ítalíu, minnir meira að segja að einhver tegundin haldi til á Ítalíu part úr ári. Hvað er maður að gera í þessu veðravíti, ég bara spyr? Væri nú ekki betra að liggja  og baða sig í sól og sumaryl og útlenskri hámenningu? Hugurinn þýtur nú um útlöndin og ég lifi mig svo sterkt inn í drauminn um sól og sumar að ég finn jafnvel hitann umlykja mig, eða að minnsta kosti þangað til ég uppgötva að það er farið að sjóða upp úr pottinum að baki mér.  Birna vinkona hringir í mig mitt í þessum hugleiðingum mínum og ég svo upptendrum af þessum Ítalíu sælu-hita-menningardraumun  að ég gusa yfir hana öllum þessum hugsunum mínum, tilvísunum í litlu fallegu fuglana sem eru að krókna úti í garði og villimennskunni sem við búum við í þessu veðravíti. Hún sagði fátt, en tilkynnti mér síðan hátíðlega að menn ætu smáfugla á Ítalíu!  Sömu fuglana og ég var að fæða með myglaða brauðinu rétt áðan. Við vissum bara ekki hvað við hefðum það gott hér og við yrðum örugglega ekkert hamingjusamari í útlandinu en þeir. Púnktur! Ég sá mig í anda matreidda ofaní ítalska fjölskyldu og etna af góðri list. Fyrst þeir eta smáfugla sem eru ekkert nema fiður og bein, þá fúlsa þeir varla við mér! Ítalíudraumurinn rann snarlega út um gluggann og frostbarinn bakgarðurinn virtist nú snöggtum vinalegri en áður, þrátt fyrir rok, rigningu og hríð.
Skrifað 12. febrúar 2008 klukkan 21:39

Athugasemdir

1
Þórdís Arnardóttir skrifar:
Skal koma út með þér systir er alveg að missa mig hér í þessu skítaveðri sem er alla daga. Sjónvarpsloftnetið okkar er á þakskegginu hjá svalahurðinni okkar Ingó og það er pottþétt búið að skekkjast í öllum þessum fárviðrum og er núna farið að rekast í þakið og þar krafsar það og býr til þennan líka skemmtilega hávaða sem vekur mann hvað eftir annað. Elska að búa hér! Ef maðurinn minn vildi ekki endilega vera á þessu skeri þá færi ég farin í sólina og ilin og tæki Valdemar með mér og færi til Hawai draumastainn okkar... kv Þórdís
13. febrúar 2008 klukkan 08:58
2
friðrik dagur skrifar:
Dásamlegt veður, frábært að búa á Íslandi. Að minnsta kosti þegar það er logn.
Diddi
13. febrúar 2008 klukkan 13:53
3
Áslaug skrifar:
Frábaer grein !
Í útlöndum er ekkert skjól --. Hér eru bara maurar og geitungar ad erga mann í stadinn fyrir ad kuldinn fari í taugarnar á manni. Reyndar er ég happy ad vera hér akkurat núna tví sólin skein og krókussarnir brostu móti sólu.
Tad sem systur mínar geta tad get ég sko líka! Er komin med blogg. Lítid búid ad skrifa enn sem komid er.
Bestu kvedjur á klakann
Áslaug systir í útlöndum.
13. febrúar 2008 klukkan 17:15
4
Þorgerður skrifar:
Hahaha... held þeir myndu nú frekar vilja matreiða mig en þig þarna á ítalíunni!
Held áfram að fylgjast með kæra frænka...
14. febrúar 2008 klukkan 13:47
5
Malla frænka skrifar:
Já ég yrði pottþétt étin á jólunum, sparisteik ;) Vel feit OG vöðvuð tihihi
14. febrúar 2008 klukkan 22:12

Skrifa athugasemd