Hamingjusamir AkureyringarArnfríður Arnardóttir

Akureyringar eru mjög hamingjusamir heima fyrir og almennt mjög ánægðir með vinnufélagana. Ég er til dæmis mjög ánægð með mína yfirmenn og samstarfsfólk, og á mínum vinnustað er samband vinnufélaganna mjög gott. Við ræðum allt milli himins og jarðar, oft mikið hlegið og margir góðir gestir líta þar reglulega við í kaffi. Aldrei dytti mér í hug að skeyta skapi mínu á þessu fólki og láta það bitna á þeim þó símreikningurinn sé ekki í takt við notkunina, eða þó kattarfjandinn skíti á lóðina mína, svo dæmi séu tekin. Ekki léti ég það heldur bitna á fjölskyldunni því ég er hamingjusöm innan um mitt og mína. Því nota ég , eins og aðrir hamingjusamir Akureyringar, umferðina og verslanir bæjarins til að svala þörf minni fyrir gremju og ergelsi sem stundum setur mark sitt á hversdaginn. Þegar heldri kona á stórum svörtum ragnerover svínaði fyrir mig á ljósum og  sendi mér svo bara fingurinn (þegar ég reyndi að gera henni grein fyrir, með viðeigandi látbragði, að svona gerðum við ekki), þá vissi ég að hún var hamingjusamlega gift og á greinilega afar góða vinnufélaga. Þegar ég leit síðan betur í kringum mig sá ég að næstum allir aðrir í umferðinni bjuggu við samskonar munað. Þegar ég loks komst heil á húfi í búðina þá stóð ég mig að því að reyna, án árangurs, að troðast framúr pólverjum með útúr fullar kerrur af matvælum, já fyrir tugi þúsunda.  Hugsið ykkur bara tímann sem þetta tók! Ég hugsaði þeim þegjandi þörfina fyrir að tefja fyrir að ég fengi skjóta afgreiðslu og dró eðlilega  í efa sögur af  lágum launum þeirra. Keyrði frekar harkalega á færibandið og uppskar eitrað augnaráð annarra færibandagesta sem gáfu mér þó ekkert eftir í ákeyrslum,  bæði á mig og færibandið. Náði að losa verulega um gremju og ergelsi sem hrjáði mig þessi mánaðamót  eins og önnur þegar snjóar inn um póstlúguna, og gladdist yfir þeirri vitneskju að Akureyringar væru svona ánægðir með vinnufélagana og sína nánustu.

eftirköstArnfríður Arnardóttir

Fátt er verra en verða vitni að því þegar menn verða sér til skammar. Þá fæ ég það sem vinkona mín kallar aumingjahroll og það er ekkert skemmtileg upplifun. Ekki er betra þegar maður sjálfur verður sér til skammar og þó vissan um aumingjahrollinn sem fylgir í kjölfarið  sé til staðar þá er eins og maður læri aldrei af reynslunni. Fátt er því meira niðurbrjótandi en að koma sér í svona aðstöðu og því hef ég mikið hugsað um áhrifin sem svona uppákomur hafa í raun á sálartetrið.  Hvaða áhrif hafði það til dæmis á mig þegar ég keyrði með innkaupakerru af fullum krafti aftan á vinkonu mína í röðinni í Nettó, og sá um seinan að þetta var alls ekki hún? Eða þegar Hafdís vinkona manaði mig til að flauta á gangandi vin sin svo hann hentist út af gangstéttinni og kórónaði svo allt með því að garga á mig að gefa allt í botn og forða mér hið snarasta því hún hefði aldrei séð þennan mann áður, og ég á eina ljósbláa BMWinum á Akureyri!  Já ekki var uppákoman betri í Hvammshlíð þegar bekkjarbræður dóttur minnar hrekktu vinkonu hennar svo illilega að mínum manni var nóg boðið og elti sökudólgana uppi og hótaði að taka ærlega í þá ef þeir gerðu eitthvað í líkingu við þetta aftur. Eins og öllum góðum mæðrum sæmir mættu mæðurnar með synina til að láta þá biðjast afsökunar, sem var jú í sjálfu sér frábært, en eitthvað vafðist fyrir annarri þeirra þetta að Elli hafði hótað að taka í þá, líkamlegar hótanir væru ekki viðunandi á okkar tímum. Ég gekk strax í að miðla málum, og benti frúnni á að það hefði aldrei verið meiningin að skaða drengina líkamlega, það væri alveg hægt að taka hressilega á krökkum án þess að nokkuð á þeim sæist, við hefðum oft gert þetta þegar ég var að vinna í Brekkuskóla og það með góðum árangri!  Áttaði mig ekki á misskilningnum fyrr en ég sá skelfinguna í orðlausu andlitinu sem fylgdi eiganda sínum sem hraðast út úr þessu lastabæli. Var hálf aum yfir þessu nokkurn tíma, en hvorki synir né mæður virðast hafa hugsað meira um þetta því þau sáum við aldrei aftur. Var komin á þá skoðum um tíma að best væri að ganga í einhverskonar  félagsskap sem gæti verndað mig frá og fyrir þeim sárindum sem fylgja því að verða sér til skammar, til dæmis gerst votti eða eitthvað, en áttaði mig svo á að heill hópur, jafnvel þjóðin öll getur orðið sér til þvílíkrar skammar að varla grær um heilt þó líði ár og öld, en gerir  samt sömu vitleysuna aftur og aftur. Hver vill til dæmis ekki gleyma þessu með gleðibankann um árið, sextánda sætið og allt það. Greinilega lærum ekki svo glatt af þeim mistökum eins og sannaðist nú bara um síðustu helgi. Teljum okkur laus við fordóma en hrúgum útlendingum saman í bílskúrsræksnum, jafnvel tugum saman,  sendum Líonsí út á guð og gaddinn í staðinn fyrir júróvissión, hvað segir það um okkur, verðum okkur laglega til skammar þegar hún slær í gegn!  Las um daginn á netinu grein um væntanlega endurkomu Messíasar þar sem fullyrt er að hann muni fæðast í fjarlægu landi , miðað við fyrri fæðingu að sjálfsögðu, við slæmar aðstæður, fæddur af móður sem flúið hefur föðurlandið. Hugsið ykkur bara ef þetta fjarlæga land væri Ísland, það væri ekki til að hreykja sér af næstu tvöþúsund árin ef jólaguðspjallið lýsti fæðingu frelsarans í hrörlegu iðnaðarhúsnæði við Fiskislóð 17 Hafnarfyrði, innan um 30 aðra erlenda verkamenn því ekki var rými fyrir þá í almennilegum mannabústöðum. Og til að kóróna skömmina, á dögum Ólafs F Magnússonar! Hvernig færi það með þjóðarsálina, ég bara spyr? Ef einhver kann góð ráð við eftirköstum skammarlegrar hegðunar þá lýsi ég hér með eftir þeim því ég er alveg ráðalaus!

sumir eru seinheppnari en aðrirArnfríður Arnardóttir

Merkilegt hvað sumir eru alltaf seinheppnir meðan lífið virðist leika við aðra. Einföldustu atriði geta þannig þvælst fyrir þeim seinheppnu með ófyrirsjáanlegum afleiðingum eins og sannaðist á vinafólki okkar hér um daginn. Ekki var nú verið að mæðast í mörgu eins og hjá systur minni, heldur ætlaði þetta ágæta fólk að skreppa hingað í kaffisopa eitt kvöldið sem er nú ekki flókinn gjörningur þar sem þau búa hér rétt hjá. Nema hvað, þau hringja sem sagt og tilkynna að þau séu bara um það bil að stökkva út í bíl og bruna hingað. Svo líður og bíður en ekki koma þau skötuhjúin. Loks heyri ég þó heilmikinn fyrirgang, sérstaklega í frúnni sem rúllar hér inn um forstofudyrnar í óstöðvandi hláturskasti, en bóndinn heldur snautlegur. Ástæðan var jú að þau lentu í frekar óvenjulegum vandræðum, eða réttara sagt bóndinn. Þau voru sem sé á útleið, frúin snögg út og startar bílnum sem stóð við húshornið, en bóndinn eitthvað seinni til. Svo líður og bíður en ekki kemur karlinn svo frúnni fer nú að leiðast biðin, róast þó þegar hún greinir milli trjánna hreyfingu á tröppunum framan við húsið, sér svo að  bóndinn er eitthvað að bauka þarna og talsverður fyrirgangur í karli, -en ekki kemur hann. Og hún bíður, og hún bíður... Að lokum gefst hún upp, snarar sér út og öskrar á karlfjandann að hunska sér af stað. Heyrist þá í karli ámátlegt væl og hróp á hjálp svo eitthvað var nú greinilega ekki eins og það átti að vera. Hafði hann þá blessaður lokað dyrunum á skóreimarnar sem voru óreimaðar , eins og alltaf, en að sjálfsögðu fastar við skóinn, og gat ekki losað reimarnar úr dyrunum hvernig sem hann reyndi að rífa þær og slíta, gat ekki opnað dyrnar því hann var lyklalaust, gat heldur ekki farið úr skónum því reimarnar hertu svo þétt að.  Ef frúin hefði ekki farið að athuga um hann hefði hann líklega orðið úti á tröppunum, frosið fastur, tjóðraður við eigin útidyrahurð, hefði ekki einu sinni getað nagað  af sér löppina  í þessum stellingum. Já sumir eiga erfiðari dag en aðrir!

framtíðardraumarArnfríður Arnardóttir

Þar sem heilsan hefur ekki verið upp á marga fiska síðan ég lenti í bílslysinu hér um árið þá hef ég talsvert verið að velta fyrir mér framtíðinni og þá sérstaklega vinnumálum. Ekki veit ég hversu lengi ég get kennt, eða fæ leyfi til að kenna þar sem illa gengur að stunda háskólanámið vegna heilsunnar svo ekki víst að kennsluréttindin skili sér nokkurn tímann í mín hús. Ég er fullkomlega búin með uppeldiskvótann, löngu útbrunnin á því sviði eftir að hafa alið mín tvö og haft sjö stykki unglinga í vetrarvistun, svo uppeldisstörf freista ekkert sérstaklega. Datt reyndar í hug að það gæti verið flott að vera prestur og þrumað yfir lýðnum, en ég fer alltaf í ræktina á laugardags- og sunnudagsmorgnum svo þar fór það. Hef ekki meirapróf og kann ekkert á vélar svo sú deild er líka úti. Skrifstofurnar reiða sig á tölvukunnáttu  sem er ekki upp á marga hjá mér, svo eftir er verslun og þjónusta en það er svo helvíti leiðinlegt. Fór að fletta Fréttablaðinu í leit að hugljómun, og viti menn, sé þar þessa fínu grein um fjallaferð alþingismanna, ferðina sem hann Elli minn fór í og hitti Siv Friðleifs og var næstum genginn í framsóknarflokkinn. Greinilega gaman að vera þingmaður. Þarna var líka Árni Jóns svo þetta er greinilega ekki flókið starf. Velti þessu fyrir mér um stund og taldi þarna kominn raunhæfan möguleika, fara bara í pólitík! Árni Jóns,  Siv og Diddi bróðir, hva.. En svo kom Áslaugar efinn yfir mig, því þrátt fyrir allt þá trúir maður því innst inni að til þess að geta starfað á þingi þurfi ákveðna færni, getu vit og sterkar taugar, þó mýmörg dæmi sýni annað. Hvað ef ég lenti nú í svona hremmingum eins og aumingja Villi? Hvernig færi það með mig, bakveikan aumingjann?  Ég velti þessu fyrir mér um stund og var nærri búin að afskrifa þetta fína starf þegar ég einfaldlega uppgötvaði hvað það var sem klikkaði hjá Villa, og þar með var ég aftur komin inn á þing! Málið er nefnilega það að koma sér aldrei í þá aðstöðu að þurfa að segja já eða nei, ójá eða ónei, svart eða hvítt og þá gengur þetta eins og í lygasögu. Til að vera gjaldgengur á þing þarf maður einfaldlega að kunna að leika Frúna í Hamborg! Sá leikur hefur verið leikinn lengi í minni fjölskyldu svo þar kem ég sterk inn sem efnilegur kandidat. Villi greinilega ekki flinkur í Frúnni því hann verður að segja já eða nei og þess vegna allt þetta vesen.  Diddi bróður, hann kann leikinn utanað og ekkert vesen hjá honum! Stefnan því tekin á þing því mér hefur aldrei leiðst Frúin í Hamborg, get haldið út alla leið frá Akureyri til Reykjavíkur svo þingstörfin verða nú varla mikið mál.                          

Góðar athugasemdir frá Didda bróðurArnfríður Arnardóttir

Bendi fólki á góðar athugasemdir varðandi ketti, eigendur þeirra og undirförult eðli sem minnir óneitanlega á ákveðin þjóðfélagshóp. Ég er búin að tilkinna nágranna mínum að hann skuli ekki láta sér bregða þó hann sjái köttinn sinn fljúga framhjá stofuglugganum einhvern daginn og lét í veðri vaka að ýmsir aðrir mannlegir gætu alveg átt á hættu að fylgja á eftir.  Lítið fór fyrir Pollýönnu þá!

kettirArnfríður Arnardóttir

Hverjum datt í hug að kalla ketti húsdýr? Orðið húsdýr felur í sér mynd af dýri í húsi, dýri sem heldur meira og minna til innan dyra hjá mannfólkinu og fullkomnar fjölskyldumyndina, sérstaklega vinsæl hjá vísitölufjölskyldunni sem telur hjón með  2,4 börn, ef mig minnir rétt.  Húsdýrið væri þá þetta 0,4 ( eða hvað það nú er nákvæmlega) og þar með er fjölskyldustærðin fullkomnuð. Þeir sem ætla fá sér ketti til að fylla upp í vísitöluna  ættu snarlega að hætta við því kettir eru ekki húsdýr. Þeir eru garðdýr! og halda til í garðinum mínum.  Ég hef lagt á mig ómælda vinnu til að reyna að koma þessum skepnum í skilning um að þeir séu húsdýr en engin ráð dugað enn. Kettirnir í mínum garði eru auk þess villidýr sem leggja sig fram við að skíta á sem flestum stöðum, í blómabeðin, í allar dældir sem fyrirfinnast á lóðinni, á fína sólpallinn minn og í morgun var extra stór hrúga á stéttinni beint fyrir framan útidyrnar. Fæ stundum á tilfinninguna að þeir geri þetta eingöngu af bölvun sinni, en hver sem ástæðan er þá er skollið á formlegt stríð milli mín og kattanna sem halda að þeir séu garðdýr en ekki húsdýr. Í síðustu viku var ég sigurvegari í bardaga við  svarta feita köttinn sem hefur verið að naga fallegu sírenuna mína í tætlur. Þegar ég kom niður í þvottahús einn morguninn þá  svaf hann í miðri þvottahrúgunni á vaskaborðinu, og það á hreina þvottinum. Blóðþrýstingurinn æddi upp úr öllu valdi, ég kastaði mér á gluggann og skellti honum aftur, sá hárin rísa á kvikindinu sem hvæsti og hentist upp um alla veggi meðan ég teygði mig eftir úrvalstegund af blettahreinsi, rosa góður og nær öllum blettum, og úðaði hressilega á óvininn.  Allt ætlaði um koll að keyra svo ég sá mér ekki annað fært en hleypa kvikindinu út og ekki hefur hann látið sjá sig eftir þetta, enda orðin hvítbröndóttur. Í morgun sá ég gulbröndótta villidýrið sem læðist um garðinn og skellir sér á fuglana þegar þeir eiga síst von á. Hvers konar skepnur eru þetta eiginlega? Sitja um önnur dýr til þess eins að hræða þau og hvelja.Án þess að hika teygði ég mig eftir nýju leðurstígvélunum, sem ég lét eftir mér að kaupa eftir mjög miklar vangaveltur og pælingar, grýtti öðru þeirra óhikað á óvininn og náði glimrandi skoti í þetta skiptið. Vælið sem heyrðist götuna á enda gladdi mitt litla hjarta óendanlega mikið og hugsunin um að hafa náð að stöðva enn eitt villidýrið í að ráðast á sér minni dýr réttlætti fullkomlega alla þá áverka sem hugsanlega væru greinanlegir á kattarkvölinn, já jafnvel þó stórsæi á stígvélinu eftir meðferðina. Óþolandi árátta að ráðast svona á önnur dýr, algerlega ólíðandi! Annars er bara allt gott að frétta.                                       

Táknmál fjölskyldunnar!Arnfríður Arnardóttir

Þorgerður mín kæra frænka hefur verið að velta fyrir sér hvaða tákn hún ætti. Er það nú ekki nokkuð ljóst? Hætta! almenningssalerni! ( svona eins og umferðarmerkin) Saman væru þær systur að sjálfsögðu dvergarnir sjö... Svo dettur mér alltaf Hallgerður Langbrók í hug þegar ég hugsa um Möllu, íslensk valkyrja ekki satt ( hún hefði örugglega tékkað á nafnskýrteinum ef þau hefðu verið í notkun á hennar tímum). Annars allar ábendingar vel þegnar.

stjörnugjöfArnfríður Arnardóttir

Ég er alltaf að læra eitthvað nýtt í sambandi við tölvur. Gengur hægt en Elli er ekki alveg búinn að gefa mig upp á bátinn og það nýjasta er að kenna mér að nota MSN, sem ég að vísu kalla alltaf SMS börnum mínum til mikillar  ánægju, eða þannig. Það er greinilega ekki nóg að kunna að nota kerfið til að vera meðtekin í hóp hinna færustu notenda, heldur verður maður að setja sig inn í alveg nýtt málkerfi, sem einkennist af skammstöfunum, styttingum og ýmsum öðrum brellum. Nokkuð sniðugt ef mikið liggur á, en varla gott fyrir íslenskuna.  Allar þessar nýjungar  kveiktu hjá mér hugmynd sem mér finnst bráðsnjöll og vil endilega kynna fyrir stórfjölskyldunni og öðrum sem þetta lesa.  Flestir hafa nóg að gera og lítinn tíma til að eyða í endalaus skrif um sig og sína hagi´á bloggsíðum eða í tölvupósti, en langar samt að láta vita hvernig lífið gengur frá degi til dags. Í stað þess að skrifa langan texta þá gæfi viðkomandi deginum stjörnur eftir því hvernig dagurinn hefur verið, frá  einni til fimm, álíka og gæðastjörnur hótela. Í stað stjörnunnar veldi hver fjölskyldumeðlimur eitthvert tákn sem einkenndi hann sérstaklega, s.s í hegðun, útliti, drauma hans eða eitthvað álíka sem gæfi mjög skýra mynd af viðkomandi. Til dæmis þá gætu táknin í minni stórfjölskyldu verið eftirfarandi; Skúringafata, silfurbikar, mynd af Þórdísi, flugfarseðill, trommusett, lukkupottur, þjóðverjasníti,  sparireikningur í Landsbankanum, lógó hjálpræðishersins, bleikt nótnahefti, skór nr 34  osfrv. Allir ættu að eiga auðvelt með að þekkja viðkomandi af þessum táknum og þurfa því ekki að læra þau utanað. Dæmi um frábæran dag hjá nokkrum í fjölskyldunni gæti þá litið svona út: Hjá mér sjálfri; 5 skúringafötur ( hegðunareinkenni valið sem tákn) Hjá Þuríði Önnu; 5 gsmsímar ( hegðunareinkenni valið) Hjá Einari Jan; 5 viskíflöskur (  draumur valinn), Hjá Ássý; 5 rústrauðir jakkar ( útlitseinkenni valið), osfrv. Einhver tölvusnillinn hlýtur að geta útbúið táknmyndir fyrir okkur sem við einfaldlega smellum á og veljum viðeigandi fjölda tákna fyrir gæði dagsins, allir fá innsýn í líðan okkar þann daginn án þess að miklum tíma sé eytt þegar mikið er að gera.  Gaman væri að heyra hvað fólki finnst um þetta, mér finnst þetta sjálfri alveg brilliant!

VeðriðArnfríður Arnardóttir

Guði sé lof fyrir örar veðrabreytingar á okkar einstaka landi. Þegar ekkert er við að vera og tilbreytingaleysi hversdagsins kallar varla fram nokkur viðbrögð hjá manni, hvort heldur líkamleg eða andleg, þá er fátt sem hressir mann meira en að æsa sig yfir fjandans veðrinu sem aldrei er eins og það á að vera.  Ég er veðurfréttafíkill, missi ekki af einum einasta veðurfréttatíma og grýti í ofvæni öllu frá mér um leið og ég heyri í Sigga stormi. Jafnvel karlkonan hjá ríkisstöðinni okkar góðu megnar ekki að draga úr þessum áhuga mínum þó fréttaflutningur hennar sé meira í ætt við íslenskan leikara  að flytja grútleiðinlega rullu upp úr kvikmyndahandriti eftir Hrafn Gunnlaugsson, við það komin að drepast úr hungri og hor og tómum djöfuls leiðindum. Ég stekk milli veðurfrétta stöðvanna, stöð2 fyrst kl hálf 8, ríkið nokkrum mínútum seinna, aftur stöð2 plús ef eitthvað skildi hafa breyst, og svo tíufréttirnar, ekki má missa af þeim. Illskiljanleg árátta, sérstaklega í ljósi þess að ég er alsendis óháð verðinu, ferðast ekki neitt sem teljandi er, og hef því afskaplega lítið með þessar upplýsingar að gera.  Já veðrið! Fyrir nokkrum dögum var bakgarðurinn eitt ævintýraland því drifhvítur jólasnjórinn dreifðist fullkomlega yfir allt sem þar er að finna.  Útilýsingin hans Ella míns kórónaði rómantíska myndina sem við okkur blasti út um eldhúsgluggann. En það stóð stutt. Rok og rigning eyðilagði allt og nú stend ég við gluggann, bölvandi veðrinu og horfi á grútskítugan snjóinn og klakabarinn sólpallinn. Já öll rómantíkin fokin út í veður og vind eins og við er að búast í þessu veðrarassgati. Litlu fuglarnir hálf eymdarlegir, krafsandi í klakann eftir æti. Dauðfinn til með þeim og dríf mig út með myglað brauð sem er að fara með mitt næma lyktarskin. Skammast mín alltaf jafn mikið fyrir að þekkja ekki smáfuglategundirnar almennilega í sundur, alinn upp í Mývatnssveit og allt það. Afsaka mig með því að þeir hreyfi sig svo hratt, erfitt að greina þá í  smáatriðum, þetta eru jú smáfuglar ekki satt? Fer að velta fyrir mér hvort þeim sé ekki kalt, norpandi á gegnfrosnum greinunum og skil satt að segja ekkert í því hvers vegna þeir hafa fyrir að koma hingað yfirleitt. Gætu haft það svo miklu betra til dæmis á Ítalíu, minnir meira að segja að einhver tegundin haldi til á Ítalíu part úr ári. Hvað er maður að gera í þessu veðravíti, ég bara spyr? Væri nú ekki betra að liggja  og baða sig í sól og sumaryl og útlenskri hámenningu? Hugurinn þýtur nú um útlöndin og ég lifi mig svo sterkt inn í drauminn um sól og sumar að ég finn jafnvel hitann umlykja mig, eða að minnsta kosti þangað til ég uppgötva að það er farið að sjóða upp úr pottinum að baki mér.  Birna vinkona hringir í mig mitt í þessum hugleiðingum mínum og ég svo upptendrum af þessum Ítalíu sælu-hita-menningardraumun  að ég gusa yfir hana öllum þessum hugsunum mínum, tilvísunum í litlu fallegu fuglana sem eru að krókna úti í garði og villimennskunni sem við búum við í þessu veðravíti. Hún sagði fátt, en tilkynnti mér síðan hátíðlega að menn ætu smáfugla á Ítalíu!  Sömu fuglana og ég var að fæða með myglaða brauðinu rétt áðan. Við vissum bara ekki hvað við hefðum það gott hér og við yrðum örugglega ekkert hamingjusamari í útlandinu en þeir. Púnktur! Ég sá mig í anda matreidda ofaní ítalska fjölskyldu og etna af góðri list. Fyrst þeir eta smáfugla sem eru ekkert nema fiður og bein, þá fúlsa þeir varla við mér! Ítalíudraumurinn rann snarlega út um gluggann og frostbarinn bakgarðurinn virtist nú snöggtum vinalegri en áður, þrátt fyrir rok, rigningu og hríð.

Stöð 2 og the secretArnfríður Arnardóttir

Ég fyllist oft talsverðri sektarkennd þegar ég sest niður og stilli sjónvarpið á stöð 2. Fæstir í stórfjölskyldunni eru áskrifendur enda gallharðir Íslendingar sem hafna amerískum áhrifum og menningarleysinu sem þeir tengja óhikað við stöðina. Enda ástæðulaust að eyða peningum í annan eins óþarfa þegar íslenskt gæðaefni er í boði, blandað hágæða dönskum krimmum, breskum heimildaþáttum með Attenborró í fararbroddi og evrópsku fræðsluefni sem ekkert á skylt við öfgana  í norðurálfu Ameríku. Ekki dregur úr sektarkenndinni þegar ég gríp fjarstýringu sem er þeim kostum gædd að geta stjórnað öllum tækjastaflanum sem við mér blasir á fína svarta háglans skápnum sem við hjónin keyptum til að hýsa öll herlegheitin, og stóri sjónvarpsskjárinn sem búið er að festa tryggilega á vegginn yfir skápnum eykur enn á sektarkennd mína yfir að láta endalaust undan kaupum á veraldlegum hlutum sem að mati skynsamra manna á ekkert skylt við lífshamingju eða lífsfyllingu. Stóri bróðir minn minnti mig oft á það hér á árum áður hversu vitlaust það væri að hafa stöð 2, þó hann gleymdi því alveg þegar enski boltinn var sýndur í beinni. Mig grunar þó að hann sé orðinn áskrifandi, enda starfandi í pólitík og því nauðsynlegt að hafa aðgang að sem flestum miðlum samtímans svo maður verði ekki sakaður um heimóttahátt eða þekkingarleysi. Það er líka miklu betri ástæða en ég hef! Eitt kvöldið eftir langan vinnudag, þvottastúss, eldamennsku og uppvask þá hendi ég mér í sófann í stofunni, læt fara vel um mig, teygi mig í fínu fjarstýringuna og ég laumast til að ýta á hnappinn fyrir stöð 2, þó ég viti að þar sé ekkert sem aukið getur þroska minn eða varpað skýrara ljósi á heimsmálin. Oprah! Af öllu þarf hún að vera á þessum tíma. Þó ég sé ekki mjög menningarlega sinnuð gangvart sjónvarpsefni almennt þá fer Oprah verulega í taugarnar á mér, hvernig er annað hægt? Manneskja sem telur það hámark hamingjunnar fyrir fátæka blökkumenn norður Ameríku að fá að fara í einkaþotu Johns Travolta og heimsækja hann á búgarðinn sinn sem nær yfir ámóta svæði og öll Skútustaðaafrétt. Líklega rétt þetta hjá Didda bróður, þetta er tóm tjara allt saman. Læt mig þó hafa það og dett inn í umræðu um nýjasta æðið í heiminum, the Secret! Fylgist spennt með, enda hvorki lesið bókina né séð myndina. Því lengra sem líður á þáttinn því kunnuglegra verður umræðuefnið, þar til upp fyrir mér rennur ljós. Djöfuls hálfvitar! Hefur þetta lið aldrei lesið Pollýönnu eða hvað? Í minni ætt lásu allir Pollýönnu og um hennar óendanlega jákvæða hugarfar. Ja, kannski ekki allir í ættinni, held að hvorki faðir minn né elsta systir hafi lesið Pollýönnu.. En hvað um það, þetta hefur verið mitt lífsmottó í áratugi, alveg sama hvaða hörmungar hafa dunið á, þá bara bretta upp ermarnar og hugsa jákvætt og allt verður æðislegt á ný.  Kannski ekki alveg allt en mjög margt. Til dæmis þegar við Elli vorum nærri sett í gjaldþrotaskipti þó við skulduðum ekki neitt og viðurkennt væri að um mistök væri að ræða hjá hinu opinbera! Hugsið ykkur bara hvað við gátum nú verið glöð yfir því að við vorum alls ekki gjaldþrota, þó svo þetta hefði óendanlega mikil óþægindi í för með sér, næstum óendanlega leiðinlegt og óþægilegt.Núna eigum við hús og bíla og fullt fullt af dóti sem ættum örugglega ekki nema af því við hugsuðum eins og Pollýanna, eða í anda þeirra Secret manna. Að vísu unnum við líka eins og brjáluð, en hver gerir það ekki ? Já eða þegar ég lenti í slysinu, það hefði getað farið svo miklu verr... Alltaf hægt að finna sér eitthvað til að gleðjast yfir. Ég er að hugsa um að senda Opruh eintak af Pollyönnu og vita hvort hún er ekki til í að gera þátt um hana og benda henni á að þessi hugsun hafi alltaf verið mjög rík í minni fjölskyldu, það er, jákvæðni og bjartsýni á að allt fari á besta veg!